توبه

توبه اِضلال
پس از كفر و شرك نسبت به خداوند متعال، «اضلال و گمراه كردن افراد از مسیر حق و دین» از بزرگترین گناهان است. بزرگی و خطر گمراه كردن دیگران تا آن جاست كه وقتی امام صادق ـ علیه السلام ـ آیه: «مَن قَتَلَ نَفَساً بغَیرِ نَفسٍ...»[1]را تفسیر می كند، می فرماید: «من أخرجَهَا مِن هُدیً إلی ضلالٍ، فَقَد قَتَلَها»[2] هر كس، كسی را از راه هدایت بیرون ببرد، و به گمراهی بكشاند، مثل این است كه او را به قتل رسانده است!
روی این حساب، اگر كسی با گفتار و رفتار خویش یا هر شیوه دیگری، شخص یا افرادی را از راه خدا و دین،‌به گمراهی وتباهی فكر و عقیده مبتلا گرداند، در صورتی توبه او به درگاه خداوند و نسبت به گمراه شدگان پذیرفته می شود كه، آنان را از گمراهی و تباهی بیرون آورد و به هدایت برساند.
صاحب وسائل الشیعه تحت عنوان «اشتِراطُ تَوبهِ مَن أضَلَّ النّاسَ...» روایتی را از امام صادق ـ علیه السلام ـ بدین مضمون آورده است: در زمان گذشته، مردی دینی تأسیس كرد و مردم را بدان فرا خواند. افراد زیادی را گمراه كرد؛ اما وقتی به گناه و لغزش بزرگ خود پی برد و به اِنابه و توبه روی آورد، خداوند به پیامبران آن زمان وحی فرستاد تا به آن مرد اعلام كند: «و عِزّتی دَعَوتَنی حتّی تَنقَطِعَ أوصالُكَ، ما استَجَبتُ لكَ، حتّی تَرُدَّ مَن ماتَ علی ما دَعَوتَهُ الیهِ، فیَرجِعَ عَنهُ»[3] به عزت خودم سوگند، اگر آن قدر مرا بخوانی كه اعضای بدنت از هم گسیخته گردد. دعا و توبه تو را نمی پذیرم تا آنهایی كه گمراه كرده ای و مرده اند را به راه حقّ‌ و هدایت برگردانی.
[1] . مائده، 32.
[2] . وسائل الشیعه، ج 16، چاپ آل البیت، ص 187 ـ 54.
[3] . همان.
احمد صادقي اردستاني ـ ره توشه راهيان نور، ش 33